திருவாசகம் – சிவபுராணம்: திருவருட் பேரொளியின் எளிய தரிசனம்

தமிழர்களின் ஆன்மிக வாழ்வில், குறிப்பாக சைவ சமயத்தில், திருவாசகத்திற்கு ஒரு தனிச்சிறப்பு உண்டு. அது வெறும் பாடல்களின் தொகுப்பல்ல; மாணிக்கவாசகர் எனும் பெருந்தகை தனது ஆழ்ந்த அனுபவங்களையும், சிவனருள் பெற்ற தருணங்களையும், நெக்குருகிப் பாடிய பக்திப் பெருக்கின் வெளிப்பாடு. திருவாசகத்தின் முதல் பகுதியாக அமைந்துள்ள சிவபுராணம், அதன் தலைவாயிலாகத் திகழ்கிறது. இது ஒரு பக்திப் பனுவல் மட்டுமல்ல, மனித ஆன்மாவின் தேடலையும், ஈசனின் எல்லையற்ற பெருமையையும், குருவருளின் முக்கியத்துவத்தையும் அழகிய கவிதைகளாகப் பதிவு செய்துள்ள ஒரு மகத்தான படைப்பாகும். சிவபுராணம் என்பது வெறும் புராணக் கதை அல்ல, அது ஆன்மாவின் பயணத்தையும், சிவனை அடைவதற்கான வழியையும், எளிய தமிழில், உள்ளத்தை உருக்கும் வகையில் எடுத்துரைக்கிறது.

சிவபுராணம்: ஒரு அறிமுகம்

திருவாசகத்தின் முதல் 95 அடிகளைக் கொண்ட சிவபுராணம், மாணிக்கவாசகரால் தில்லையில் அருளப்பட்டது. “நமச்சிவாய வாழ்க நாதன் தாள் வாழ்க” என்று மங்கலமாகத் தொடங்கி, சிவபெருமானின் திருவடிகளைப் போற்றி, அவனது கருணையையும், அவன் உயிர்களுக்குச் செய்யும் அருளையும் விரிவாகப் பேசுகிறது. இது ஒரு தொடக்கப் பாடல் என்றாலும், திருவாசகம் முழுவதற்கும் ஒரு திறவுகோலாக அமைந்திருக்கிறது. சிவபுராணத்தின் ஒவ்வொரு அடியிலும் ஆழ்ந்த தத்துவங்களும், பக்தி உணர்வுகளும் பொதிந்து கிடக்கின்றன. இது, இறைவனை முழுமையாக உணர்ந்து, அவனுடன் ஒன்றிணையும் அனுபவத்தை விவரிக்கிறது.

“நமச்சிவாய வாழ்க” – தொடக்கத்தின் மகத்துவம்

சிவபுராணம் “நமச்சிவாய வாழ்க நாதன் தாள் வாழ்க” என்று தொடங்குகிறது. இந்த ஐந்தெழுத்து மந்திரம், சைவ சமயத்தின் ஆதார சுருதியாகும். ‘நமச்சிவாய’ என்பது சிவபெருமானின் திருநாமம் மட்டுமல்ல, அது பிரபஞ்சத்தின் ஒலியாகவும், உயிர்களின் ஆதாரமாகவும் போற்றப்படுகிறது. இந்த மந்திரத்தை உச்சரிப்பதன் மூலம், மனம் ஒருமுகப்பட்டு, ஆன்மா இறைவனுடன் தொடர்பு கொள்ளத் தயாராகிறது. மாணிக்கவாசகர், தனது பாடலை இந்த மகா மந்திரத்துடன் தொடங்குவதன் மூலம், சிவபெருமானின் திருவடிகளைப் போற்றி, அவனது கருணைக்குத் தன்னை முழுமையாக அர்ப்பணிக்கிறார். இது, பக்தியின் முதல் படியாகவும், இறைவனுடன் இணையும் பாதையின் தொடக்கமாகவும் அமைகிறது.

சிவனின் அளப்பரிய பெருமை

சிவபுராணம், சிவபெருமானின் எல்லையற்ற தன்மையையும், அவன் பஞ்ச பூதங்களாக, அனைத்து உயிர்களாக, காலமாகவும், இடமாகவும் வியாபித்திருக்கும் தன்மையையும் விவரிக்கிறது. “ஆதியும் அந்தமும் இல்லா அரும்பெரும் சோதி” என்று அவனைப் போற்றுவதன் மூலம், அவன் பிறப்பற்றவனாகவும், இறப்பற்றவனாகவும், எல்லாவற்றுக்கும் மூலமாகவும், முடிவாகவும் இருப்பதை உணர்த்துகிறார். அவன் அண்ட சராசரங்களை இயக்கும் சக்தி என்றும், அனைத்திற்கும் மேலாக நிற்கும் பரம் பொருள் என்றும் சிவபுராணம் எடுத்துரைக்கிறது. அவன் ஒரு குறிப்பிட்ட உருவத்தில் அடங்காதவன், ஆனால் பக்தர்களின் மனதிற்கு ஏற்ப எழில் கோலங்களில் காட்சி தருபவன். அவன் படைத்தல், காத்தல், அழித்தல், மறைத்தல், அருளல் ஆகிய ஐந்தொழில்களைச் செய்யும் முழுமுதற் கடவுள் என்பதை மாணிக்கவாசகர் தெளிவுபடுத்துகிறார்.

ஆன்மாவின் பயணம்

சிவபுராணத்தின் மையக்கருத்துக்களில் ஒன்று, ஆன்மாவின் பயணம். மனித ஆன்மா, பிறப்பு, இறப்பு எனும் சக்கரச்சுழலில் சிக்கி, பல்வேறு பிறவிகளை எடுத்து, மீண்டும் மீண்டும் இந்த உலக மாயையில் உழல்கிறது. “புல்லாகிப் பூடாய்ப் புழுவாய் மரமாகிப் பல்விருகமாகிப் பறவையாய்ப் பாம்பாகி” என்று தொடங்கி, மனிதப் பிறப்பைப் பெற்றதன் மகத்துவத்தை மாணிக்கவாசகர் விவரிக்கிறார். இந்த ஒவ்வொரு பிறவியிலும், இறைவன் தன்னைக் காப்பாற்றி, வழிநடத்தி, இறுதியில் மனிதப் பிறவி கொடுத்து, தன்னை அறியும் வாய்ப்பை வழங்கினான் என்பதை அவர் உணர்த்துகிறார். இந்த உலக வாழ்வு நிலையற்றது என்றும், உண்மையான விடுதலை சிவபெருமானின் திருவடிகளை அடைவதில்தான் இருக்கிறது என்றும் சிவபுராணம் போதிக்கிறது.

குருவின் திருவருள்

மாணிக்கவாசகரின் வாழ்வில், குருவின் பங்கு மிக முக்கியமானது. பெருந்துறையில் சிவபெருமான் குருவாக வந்து, அவருக்கு ஞானோபதேசம் செய்து ஆட்கொண்ட நிகழ்வு திருவாசகத்தின் உயிர் நாடி. சிவபுராணத்திலும் இந்த குருவருளின் முக்கியத்துவம் கோடிட்டுக் காட்டப்படுகிறது. “தேனாய் இன்னமு தாய்த் தித்திக்கும் அத்திருக் கோனாய் வந்து என்னை ஆண்டு கொண்டருளி” என்று மாணிக்கவாசகர் பாடுகிறார். இறைவன் குருவாக வந்து, அறியாமை இருளை நீக்கி, ஞான ஒளியைப் பாய்ச்சி, தன்னைக் கருணையுடன் ஆட்கொண்டதை அவர் நெக்குருகிப் போற்றுகிறார். குருவின்றி ஞானம் இல்லை, குருவின்றி முக்தி இல்லை என்பதை சிவபுராணம் வலியுறுத்துகிறது. உண்மையான குரு, இறைவனையே வழிகாட்டியாகக் காட்டி, ஆன்மாவை அவன் திருவடிகளை நோக்கி இட்டுச் செல்கிறார்.

மாயையின் பிடியில் இருந்து விடுதலை

மனிதர்கள் மாயையின் பிடியில் சிக்கி, உலகப் பற்றுகளால் கட்டுண்டு கிடக்கிறார்கள். இந்த மாயை, உண்மையை மறைத்து, நிலையற்ற இன்பங்களை நாட வைக்கிறது. சிவபுராணம், இந்த மாயையிலிருந்து விடுபட்டு, இறைவனைச் சரணடைவதன் மூலம் மட்டுமே உண்மையான அமைதியையும், பேரின்பத்தையும் அடைய முடியும் என்பதை உணர்த்துகிறது. “இருப்பினும் இருப்பேன் உன் அடியன் அன்றோ” என்று மாணிக்கவாசகர், தனது முழுச் சரணாகதியையும் வெளிப்படுத்துகிறார். உலகப் பற்றுகளைத் துறந்து, சிவனையே முழுமுதற் பொருளாகக் கருதி, அவனது திருவடிகளைப் பற்றுவதன் மூலம், பிறவிப் பிணி நீங்கி, அழியாத இன்பத்தைப் பெறலாம் என்பது சிவபுராணம் கூறும் மையச் செய்தி.

பக்தியின் வெளிப்பாடு

சிவபுராணம், வெறும் தத்துவ நூல் மட்டுமல்ல; அது பக்தியின் உச்சகட்ட வெளிப்பாடு. மாணிக்கவாசகர், சிவபெருமானின் மீது கொண்ட அளவற்ற அன்பையும், பக்தியையும் தனது ஒவ்வொரு அடியிலும் வெளிப்படுத்துகிறார். அவரது குரல், இறைவனுக்காக ஏங்கும் ஒரு பக்தனின் குரலாக ஒலிக்கிறது. கண்ணீரும் கம்பலையுமாக, உள்ளம் உருகி, சிவபெருமானின் பெருமைகளைப் பாடும் அவரது பக்தி, கேட்போர் மனதையும் உருக வைக்கிறது. இது, எந்தவித எதிர்பார்ப்புமற்ற தூய பக்தி. இறைவன் மீது கொண்ட காதல், அவனை அடைய வேண்டும் என்ற ஏக்கம், அவனது கருணையை எண்ணி வியத்தல் எனப் பல்வேறு பக்தி நிலைகளை சிவபுராணம் பிரதிபலிக்கிறது. இந்த பக்தி உணர்வு, படிப்போரின் மனதிலும் ஒரு ஆன்மிகப் பரவசத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

சிவபுராணம் வெறும் ஒரு பக்திப் பாடலாக இல்லாமல், ஒரு வாழ்வியல் வழிகாட்டியாகவும் திகழ்கிறது. மனித வாழ்வின் நோக்கத்தையும், ஆன்மாவின் இறுதி இலக்கையும் இது தெளிவாகக் காட்டுகிறது. உலக இன்பங்கள் நிலையற்றவை என்பதையும், இறைவனை அடைவதே நிலையான இன்பம் என்பதையும் இது உணர்த்துகிறது. நமது அகங்காரத்தையும், ஆணவத்தையும் துறந்து, இறைவனிடம் முழுமையாகச் சரணடைவதே முக்திக்கு வழி என்பதை சிவபுராணம் போதிக்கிறது. ஒவ்வொரு முறை சிவபுராணத்தை நாம் படிக்கும்போதும், அதன் ஆழமான பொருளும், மாணிக்கவாசகரின் பக்தி உணர்வும் நம்மை ஆட்கொண்டு, நம்மை இறைவனை நோக்கி இட்டுச் செல்கிறது. இது ஒரு பாடலாக மட்டுமல்லாமல், ஒரு தியானமாகவும், ஒரு பிரார்த்தனையாகவும் செயல்படுகிறது, நம் உள்ளத்தில் அமைதியையும், தெளிவையும் ஏற்படுத்துகிறது. சிவபுராணம், காலத்தால் அழியாத ஒரு காவியமாக, என்றும் நிலைத்து நின்று, எண்ணற்ற பக்தர்களுக்கு ஆன்மிக வழிகாட்டியாகத் திகழும்.

திருவாசகம் – சிவபுராணம்: ஆன்ம விடுதலைக்கான எளிய பாதை

திருவாசகம், சைவ சமயத்தின் பொக்கிஷங்களில் ஒன்றாய், மனதை உருக வைக்கும் பக்திப் பரவசப் பாடல்களின் தொகுப்பாகும். மாணிக்கவாசகர் அருளிய இத்திருவாசகத்தின் முதல் பகுதியாகத் திகழும் சிவபுராணம், இறைவனைப் போற்றிப் பாடும் பதிகம் மட்டுமல்ல; அது மனித ஆன்மாவின் பயணம், இறைவனுடனான ஐக்கியம், மற்றும் பிறவிப் பிணி நீக்கும் ஞானப் பேருரை எனப் பல பரிமாணங்களைக் கொண்டது. இக்கட்டுரையில், சிவபுராணத்தின் ஆழமான தத்துவங்களையும், அதன் எளிய விளக்கத்தையும் விரிவாகக் காண்போம்.

சிவபுராணம் – ஒரு ஞானத் தொடக்கம்

சிவபுராணம் என்பது வெறும் துதிப்பாடல் அல்ல. அது, ஆன்மாவைத் தட்டி எழுப்பி, இறைவனின் திருவடிகளை நோக்கிச் செலுத்தும் ஒரு வழிகாட்டி. ‘நமச்சிவாய வாஅழ்க நாதன் தாள் வாஅழ்க’ எனத் தொடங்கும் இப்பாடல், பஞ்சாட்சர மந்திரத்தின் மகத்துவத்தையும், இறைவனின் திருவருளையும் போற்றிப் பாடுகிறது. சிவபுராணம், இறைவனைப் புரிந்துகொள்ளவும், அவனோடு ஒன்றிப்போகவும் நமக்கு உதவும் ஒரு திறவுகோல். மாணிக்கவாசகர் தனது ஆழமான அனுபவங்களையும், இறைவன் பால் கொண்ட அளவற்ற பக்தியையும் இப்பாடல்களில் கொட்டியுள்ளார். ஒவ்வொரு வரியும், ஆன்மாவின் ஏக்கத்தையும், இறைவனின் கருணையையும் வெளிப்படுத்துகிறது.

சிவபுராணத்தின் உள்ளடக்கம் மற்றும் அமைப்பு

சிவபுராணம், இறைவனின் ஆதி அந்தமற்ற தன்மையைப் போற்றி, அவன் படைப்பு, காப்பு, அழிப்பு, மறைப்பு, அருளல் ஆகிய ஐந்தொழில்களைச் செய்யும் பரம்பொருள் என்பதை உணர்த்துகிறது. மேலும், இறைவன் ‘அவன், அவள், அது’ என சகல உயிர்களிலும், பொருள்களிலும் நீக்கமற நிறைந்திருக்கும் தன்மையைப் பேசுகிறது. இது ஒரு குறிப்பிட்ட வடிவத்திற்குள் இறைவனைக் கட்டுப்படுத்தாமல், எங்கும் நிறைந்த முழுமுதற் பொருளாக அவனைப் பார்க்கச் சொல்கிறது. மாணிக்கவாசகர், தனது பிறவிப் பயணத்தையும், இறைவன் தன்னை ஆட்கொண்ட விதத்தையும் இப்பாடல்களில் விவரிக்கிறார். இது பக்தர்களுக்குத் தாங்களும் இறைவனின் அருளைப் பெற முடியும் என்ற நம்பிக்கையை விதைக்கிறது.

‘நமச்சிவாய வாஅழ்க’ – மூல மந்திரத்தின் மகத்துவம்

சிவபுராணம், ‘நமச்சிவாய வாஅழ்க நாதன் தாள் வாஅழ்க’ என்று தொடங்குகிறது. இது வெறும் வாழ்த்து மட்டுமல்ல, பஞ்சாட்சர மந்திரத்தின் (நமச்சிவாய) மகத்துவத்தை உணர்த்தும் ஆழமான தொடக்கமாகும். ‘நமச்சிவாய’ என்பது சிவபெருமானின் திருநாமம். இந்த மந்திரத்தை உச்சரிப்பதன் மூலம், ஆன்மா தூய்மையடைந்து, பிறவிப் பிணிகளில் இருந்து விடுபட முடியும் என்பது சைவ சித்தாந்தத்தின் அடிப்படைக் கோட்பாடு. மாணிக்கவாசகர், இந்த மந்திரத்தின் மூலமாகவே இறைவன் தன்னை ஆட்கொண்டான் என்பதை உணர்த்துகிறார். குருவின் திருவடிகளைப் போற்றுவதும், இறைவனின் கருணையே அனைத்திற்கும் ஆதாரம் என்பதையும் இத்தொடக்கம் வலியுறுத்துகிறது.

ஆன்மாவின் பயணம் – ஒரு தத்துவப் பார்வை

‘புல்லாகிப் பூடாய்ப் புழுவாய் மரமாகிப் பல்விருகமாகிப் பறவையாய்ப் பாம்பாகி’ எனத் தொடங்கும் வரிகள், ஆன்மா கடந்து வந்த பல்வேறு பிறவிகளைப் பேசுகின்றன. மனிதப் பிறவிக்கு வருவதற்கு முன், எண்ணற்ற உயிரினங்களாகப் பிறந்து உழன்ற ஆன்மாவின் நெடுங்காலப் பயணத்தை இது விளக்குகிறது. இறுதியில், ‘மக்களாய்ப் பிறந்து’ இறைவனை அறியும் வாய்ப்பைப் பெற்றதையும், அந்த வாய்ப்பை நழுவவிடாமல் இறைவனின் திருவடிகளைப் பற்றிக் கொள்ள வேண்டும் என்பதையும் இப்பாடல்கள் உணர்த்துகின்றன. இது பிறவிச் சுழற்சியின் தத்துவத்தையும், மனிதப் பிறவியின் மகத்துவத்தையும் நமக்கு உணர்த்துகிறது. இறைவன், இந்த நீண்ட பயணத்தில் ஆன்மாவுடன் இருந்து, சரியான நேரத்தில் அதனை ஆட்கொண்டு முக்திக்கு வழிவகுக்கிறான்.

‘போற்றி’ – இறைவனின் பன்முகப் புகழ்ச்சி

சிவபுராணத்தின் பெரும்பகுதி, ‘போற்றி’ என முடியும் வாக்கியங்களால் இறைவனைப் பலவாறாகப் புகழ்ந்து போற்றுகிறது. ‘சோதியனே போற்றி’, ‘சுடரொளியே போற்றி’, ‘ஆதியனே போற்றி’, ‘அந்தமிலா அண்ணலே போற்றி’ எனப் பல நூற்றுக்கணக்கான போற்றிகள், இறைவனின் பல்வேறு திருநாமங்களையும், குணாதிசயங்களையும், அருட்செயல்களையும் விவரிக்கின்றன. இறைவன் ஒளியாகவும், இருளாகவும், ஆண்மையாகவும், பெண்மையாகவும், அண்டமாகவும், பிண்டமாகவும், கண்ணுக்குப் புலப்படாதவனாகவும், புலப்படுபவனாகவும் உள்ளான் என்பதை இப்போற்றிகள் உணர்த்துகின்றன. இது இறைவனின் சர்வ வியாபகத் தன்மையையும், அவன் அனைத்துக்கும் மேலானவன் என்பதையும் தெளிவுபடுத்துகிறது. ஒவ்வொரு போற்றியும் இறைவனின் ஒரு குறிப்பிட்ட சிறப்பம்சத்தை வெளிப்படுத்தி, அவரைப் பல கோணங்களில் தரிசிக்க உதவுகிறது.

மாணிக்கவாசகரின் பக்திப் பெருக்கும் அனுபவமும்

சிவபுராணம், வெறும் தத்துவ விளக்கமாக இல்லாமல், மாணிக்கவாசகரின் ஆழமான பக்தி அனுபவங்களின் வெளிப்பாடாகவும் திகழ்கிறது. ‘உற்றாரை யான்வேண்டேன் ஊர்வேண்டேன் பேர்வேண்டேன் கற்றாரை யான்வேண்டேன் கற்பனவும் இனிஅமையுங் குற்றாலத் துறைகின்ற கூத்தாஉன் குரை கழற்கே கற்றாவின் மனம் போலக் கசிந்துருக வேண்டுவனே’ போன்ற வரிகள், உலகப் பற்றுக்களைத் துறந்து, இறைவனின் திருவடிகளை மட்டுமே பற்றிக்கொள்ளும் பேராவலை வெளிப்படுத்துகின்றன. தனது பிறவிப் பிணியை நீக்கி, தன்னை ஆட்கொண்ட இறைவனின் கருணையை நினைத்து நினைத்து உருகும் மாணிக்கவாசகரின் பக்தி, படிப்பவர்களையும் அதே உணர்வு நிலைக்கு இட்டுச் செல்கிறது. இது பக்தியை வெறும் சடங்காக இல்லாமல், ஆன்மாவின் ஆழ்ந்த தாகமாக முன்வைக்கிறது.

சிவபுராணம், மனித வாழ்வின் நிலையாமையையும், இறைவனின் திருவடிகளை அடைவதன் அவசியத்தையும் உணர்த்தும் ஒரு மகத்தான பனுவல். இதில் உள்ள ஒவ்வொரு வரியும், இறைவனின் பெருமையைப் பறைசாற்றுவதோடு, ஆன்மாவின் விடுதலைக்கான வழியையும் காட்டுகிறது. மாணிக்கவாசகர் தனது அனுபவத்தின் வாயிலாகப் பாடிய இப்பாடல்கள், காலத்தால் அழியாத இறை ஞானத்தையும், பக்தியையும் நமக்கு அருளுகின்றன. சிவபுராணத்தைப் படிப்பதும், அதன் பொருளை உணர்ந்து சிந்திப்பதும், நம் மனதை அமைதிப்படுத்தி, இறைவனின் அருளைப் பெறும் வழியைத் திறக்கும். இது வெறும் பாடல் தொகுப்பு அல்ல, அது நம்மைச் சூழ்ந்த மாயையிலிருந்து விடுபட்டு, நித்தியானந்தப் பெருவாழ்வை நோக்கி நம்மை அழைத்துச் செல்லும் ஒரு கலங்கரை விளக்கம்.

திருவாசகம் – சிவபுராணம்: ஆன்மாவை உருகவைக்கும் பக்திப்பனுவல் (எளிய விளக்கம்)

தமிழ் இலக்கிய வானில் பக்திச் சுடராகப் பிரகாசிக்கும் திருவாசகம், சைவ சமயத்தின் மணிமகுடமாகப் போற்றப்படுகிறது. அடியார் பெருமக்களின் உள்ளத்தில் நீங்கா இடம் பிடித்த இத்திருநூலின் முதல் பகுதியே சிவபுராணம். மாணிக்கவாசகப் பெருமான் திருப்பெருந்துறையில் எழுந்தருளிய சிவபெருமானின் திருவருளால் உருகிப் பாடிய இப்பதிகம், ஒவ்வொருவரின் ஆன்மாவையும் தட்டி எழுப்பி, இறைவனின் இணையற்ற கருணையை உணர்த்தும் ஒரு மகத்தான பக்திப் பனுவலாகும். எளிமையான சொற்களில் ஆழமான தத்துவங்களையும், அனுபவ உண்மைகளையும் உள்ளடக்கிய சிவபுராணம், காலத்தால் அழியாத ஒரு காவியமாகத் திகழ்கிறது.

சிவபுராணம்: ஒரு பக்திப் பயணம்

சிவபுராணம் வெறும் பாடல்களின் தொகுப்பு அல்ல; அது ஒரு ஆன்மாவின் பயணம். பிறப்பிறப்புச் சுழற்சியில் உழலும் மனிதன், இறைவனின் திருவருளால் எவ்வாறு விடுதலை பெற முடியும் என்பதை இது படிப்படியாக விளக்குகிறது. ‘நமச்சிவாய வாழ்க’ என்ற மங்கல வாழ்த்துடன் தொடங்கும் இப்புராணம், சிவபெருமானின் அளப்பரிய பெருமைகளையும், அண்ட சராசரங்களின் இயக்கத்தையும், இறுதியாக மனிதன் அடைய வேண்டிய முக்தி நிலையையும் அழகாக எடுத்துரைக்கிறது.

நமச்சிவாய வாழ்க: தொடக்கமும் பொருளும்

சிவபுராணத்தின் முதல் அடியே, ‘நமச்சிவாய வாழ்க, நாதன் தாள் வாழ்க’ என்பதாகும். இது வெறும் வாழ்த்தல்ல, பஞ்சாட்சர மந்திரத்தின் பெருமையையும், சிவபெருமானின் பாதங்களே சரணம் என்பதையும் உணர்த்தும் ஒரு பிரகடனம். ஐந்தெழுத்து மந்திரத்தின் மகத்துவத்தை உணர்ந்து, இறைவனின் திருவடிகளைப் பற்றிக்கொள்வதே பிறவிப் பிணியிலிருந்து விடுபட ஒரே வழி என்பதை இந்த முதல் அடி ஆழமாகப் பதிவு செய்கிறது. நாதன், அதாவது தலைவன், ஈசன், எமக்கெல்லாம் மூலப்பொருள். அவருடைய தாள், அதாவது திருவடிகள், என்றும் நிலைத்தவை, என்றும் அழியாதவை.

அவன் அருளாலே அவன் தாள் வணங்கி

இந்த மகத்தான வரி, சிவபுராணத்தின் மையக் கருவாக விளங்குகிறது. இறைவனை வணங்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் தோன்றுவதும், அதைச் செயல்படுத்தும் சக்தியும் அவனுடைய அருளாலேயே சாத்தியமாகிறது. மனிதனின் முயற்சியோ, அறிவோ மட்டும் போதாது; இறைவனின் கருணையே முழுமுதற் காரணம். இந்த வரி, பணிவையும், சரணாகதியையும் வலியுறுத்துகிறது. தன்னுடைய ஆற்றலால் அல்ல, இறைவனின் அருளாலேயே அவன் தாளை வணங்குகிறோம் என்பதை உணரும்போது, அகங்காரம் நீங்கி, உண்மையான பக்தி மலர்கிறது.

அண்ட சராசரங்களின் அதிபதி

சிவபெருமான் வெறும் ஒரு கடவுள் அல்ல; அவர் அண்ட சராசரங்களை ஆக்கி, காத்து, அழித்து, மறைத்து, அருளும் ஐந்தொழில் நாயகன். சிவபுராணம் இத்தத்துவத்தை மிக அழகாக விவரிக்கிறது. பிரம்மா, விஷ்ணு போன்ற தேவர்களாலும் அறிய முடியாத பரம்பொருளாகவும், அதே சமயம் அடியார்க்கு எளியவனாகவும் சிவபெருமான் திகழ்கிறார்.

படைப்பு முதல் முக்தி வரை

சிவபுராணம், உலகப் படைப்பிலிருந்து தொடங்கி, உயிர்களின் தோற்றம், அவற்றின் பல்வேறு நிலைகள், மாயையின் பிடியில் சிக்குதல், வினைப்பயன்கள், பின்னர் குருவின் வருகை, ஞானோதயம், இறுதியாக முக்தி அடைதல் என ஆன்மாவின் முழுப் பயணத்தையும் எடுத்துரைக்கிறது. ‘புல்லாகிப் பூடாய்ப் புழுவாய் மரமாகிப் பல்விருகமாகிப் பறவையாய் பாம்பாகி’ என உயிர்களின் பரிணாம வளர்ச்சியைப் பட்டியலிடும் மாணிக்கவாசகர், மனிதப் பிறவியின் அரிமையையும், அதன் நோக்கத்தையும் உணர்த்துகிறார்.

மாயையின் பிணிப்பு

உலகில் உள்ள அனைத்தும் மாயையே. இந்த மாயையின் பிடியில் சிக்கி, நிலையற்ற இன்பங்களைத் தேடி அலைவதே மனிதனின் இயல்பு. சிவபுராணம் இந்த மாயையின் தன்மையையும், அதிலிருந்து விடுபடும் வழியையும் சுட்டிக்காட்டுகிறது. ‘மாயப் பிறப்பறுக்கும் மன்னன்’ என சிவபெருமானை மாணிக்கவாசகர் போற்றுவதன் மூலம், மாயையிலிருந்து விடுதலை அளிக்கும் வல்லமை அவனுக்கே உண்டு என்பதை உணர்த்துகிறார்.

குருவருளும் ஞானமார்க்கமும்

சிவபுராணத்தில் குருவின் பங்கு மிக முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. சிவபெருமானே குருவாக வந்து மாணிக்கவாசகருக்கு உபதேசம் செய்தது, இந்த பதிகத்தின் பின்னணியில் உள்ள முக்கிய நிகழ்வு. ‘தெளிவு குருவின் திருமேனி காண்டல்’ என்ற கூற்றுக்கு ஏற்ப, குருவின் திருமேனியைக் காண்பது, அவருடைய உபதேசத்தைக் கேட்பது, அவருடைய திருவடிகளைப் பணிவது ஆகியவையே ஞானத்தை அடைய வழிகளாகும்.

அருள் பெற்ற அனுபவம்

மாணிக்கவாசகர், சிவபெருமானை குருவாகக் கண்டு, அவருடைய திருவடிகளைப் பற்றிக் கொண்ட அனுபவத்தை சிவபுராணத்தில் அற்புதமாகப் பதிவு செய்துள்ளார். ‘ஆரமுதா யென்னையாண்டுகொண்டருளி’ எனத் தொடங்கும் வரிகளில், இறைவன் தனக்கு அளித்த அருளையும், அதனால் தான் அடைந்த ஆனந்தத்தையும், மெய்சிலிர்க்கும் அனுபவத்தையும் விவரிக்கிறார். இது வெறும் புலன் கடந்த இன்பமல்ல; அழியாத, நித்தியமான ஆனந்தம்.

இறைவன் தன்னை ஆட்கொண்ட விதத்தை, ‘என்னைத் தன் அடிக்கீழ் வைத்து ஆட்கொண்டு’ என்றும், ‘தேனாய் அமுதமாய் திகழும்’ என்றும் மாணிக்கவாசகர் உருகிப் பாடுகிறார். இந்த வரிகள், இறைவனுக்கும் அடியார்க்கும் இடையிலான ஆழமான பக்திப் பிணைப்பை வெளிப்படுத்துகின்றன. இறைவனின் கருணை, ஒரு தாயின் அன்பைப் போல, ஒரு தந்தையின் பாதுகாப்பைப் போல, ஒரு நண்பனின் நம்பிக்கையைப் போல நம்மை அரவணைக்கிறது.

பக்தி நெறியின் சாரம்

சிவபுராணம், பக்தி நெறியின் சாரத்தை மிக எளிமையாக எடுத்துரைக்கிறது. இறைவனை மனமுருகிப் பாடுவது, அவனது நாமங்களை உச்சரிப்பது, அவனது பெருமைகளைப் போற்றுவது, அவனது திருவடிகளைச் சரணடைவது ஆகியவையே பக்தியின் அடிப்படைக் கூறுகள். இவை அனைத்தும் மனிதனைப் பிறவிப் பிணியிலிருந்து விடுவித்து, பரமானந்தப் பெருவாழ்வை அடையச் செய்யும்.

சரணாகதித் தத்துவம்

‘சரணாகதி’ என்பது சிவபுராணத்தின் இன்னொரு முக்கிய அம்சம். முழுமையாக இறைவனிடம் சரணடைவது, என்னுடையது என்று எதையும் கருதாமல், அனைத்தும் இறைவனுக்கே உரியது என்று உணர்வது. ‘என் கடன் பணி செய்து கிடப்பதே’ என்ற திருமூலரின் வாக்கைப் போல, இறைவனின் திருத்தொண்டு செய்வதிலும், அவனது அருளைப் பெறுவதிலும் முழுமையாக நம்மை ஈடுபடுத்திக் கொள்வதே சரணாகதி. இந்த சரணாகதி உணர்வே மனிதனைப் பற்றுகளிலிருந்து விடுவித்து, அமைதியையும், ஆனந்தத்தையும் வழங்குகிறது.

உருகுதல்

மாணிக்கவாசகர் திருவாசகத்தை “உருகி உருகி”ப் பாடினார் என்பது வரலாறு. சிவபுராணத்தின் ஒவ்வொரு அடியிலும் இந்த உருக்கம் வெளிப்படுகிறது. இறைவனின் கருணையையும், தனது சிறுமையையும் உணர்ந்து, உள்ளம் உருகிப் பாடும்போது, அந்தப் பக்திப் பெருக்கின் ஆற்றல் கேட்பவர் மனதிலும் பாய்கிறது. இந்த உருக்கமே, பக்தியின் உச்சநிலை. இது வெறும் உணர்ச்சிப் பெருக்கல்ல; ஆழ்ந்த அன்பு, நன்றி, மற்றும் இறைவனுடன் ஒன்றிப்போகும் தாகம்.

வாழ்வியலோடு இணைந்த சிவபுராணம்

சிவபுராணம் வெறும் ஒரு சமய நூல் மட்டுமல்ல; அது வாழ்வியலோடு இணைந்த ஒரு தத்துவப் பொக்கிஷம். மனிதன் தனது வாழ்வில் சந்திக்கும் சவால்கள், ஆசைகள், பற்றுகள், பயங்கள் அனைத்திற்கும் விடையளிக்கும் ஆற்றல் சிவபுராணத்தில் உள்ளது. அகங்காரத்தை விட்டு, பணிவுடன் இறைவனைச் சரணடைவதன் மூலம், மன அமைதியையும், தெளிவையும் பெறலாம் என்பதை இது உணர்த்துகிறது.

தினமும் சிவபுராணத்தை பாராயணம் செய்வது, அதன் பொருளை உணர்ந்து தியானிப்பது, மனதிற்கு அமைதியையும், ஆன்மாவிற்கு வலிமையையும் அளிக்கும். அது ஒரு மந்திரத்தைப் போல, நம்மைச் சுற்றியுள்ள எதிர்மறை எண்ணங்களை நீக்கி, நேர்மறை ஆற்றலை நிரப்புகிறது. இறைவனின் கருணையும், அருளும் நம்மை எப்பொழுதும் சூழ்ந்திருக்கும் என்ற நம்பிக்கையை இது விதைக்கிறது.

சிவபுராணம், மாணிக்கவாசகர் கண்ட சிவபெருமானின் திருக்காட்சியை, அவர் பெற்ற ஞான அனுபவத்தை, அவர் உற்ற ஆனந்தப் பெருக்கை, எளிய தமிழில் நமக்களித்த ஒரு அருட்கொடை. பிறவிப் பெருங்கடலை நீந்திக் கடக்கத் துணை புரியும் ஒரு கலங்கரை விளக்கம். இந்த அமுதப் பனுவலைப் போற்றிப் பாராயணம் செய்து, இறைவனின் திருவருளைப் பெற்று, பேரின்பப் பெருவாழ்வு வாழ்வோமாக. இது வெறும் பாடல்களின் தொகுப்பு அல்ல, அது ஒரு வாழ்வியல் வழிகாட்டி, நம்மை இறைவனுடன் இணைக்கும் ஒரு பாலம். சிவபுராணத்தின் ஒவ்வொரு வரியும், நம்முள் ஒரு புதிய ஒளியைப் பாய்ச்சி, நம் ஆன்மாவைத் தூய்மைப்படுத்தி, நித்தியானந்தப் பெருநிலையை நோக்கி நம்மை அழைத்துச் செல்கிறது. இந்த தெய்வீகப் பனுவலை நாம் அனைவரும் போற்றிப் பாதுகாத்து, அதன் ஆழமான பொருளை உணர்ந்து வாழ்வோமாக.