திருவாசகம் – சிவபுராணம்: ஆன்ம விடுதலைக்கான எளிய பாதை

திருவாசகம், சைவ சமயத்தின் பொக்கிஷங்களில் ஒன்றாய், மனதை உருக வைக்கும் பக்திப் பரவசப் பாடல்களின் தொகுப்பாகும். மாணிக்கவாசகர் அருளிய இத்திருவாசகத்தின் முதல் பகுதியாகத் திகழும் சிவபுராணம், இறைவனைப் போற்றிப் பாடும் பதிகம் மட்டுமல்ல; அது மனித ஆன்மாவின் பயணம், இறைவனுடனான ஐக்கியம், மற்றும் பிறவிப் பிணி நீக்கும் ஞானப் பேருரை எனப் பல பரிமாணங்களைக் கொண்டது. இக்கட்டுரையில், சிவபுராணத்தின் ஆழமான தத்துவங்களையும், அதன் எளிய விளக்கத்தையும் விரிவாகக் காண்போம்.

சிவபுராணம் – ஒரு ஞானத் தொடக்கம்

சிவபுராணம் என்பது வெறும் துதிப்பாடல் அல்ல. அது, ஆன்மாவைத் தட்டி எழுப்பி, இறைவனின் திருவடிகளை நோக்கிச் செலுத்தும் ஒரு வழிகாட்டி. ‘நமச்சிவாய வாஅழ்க நாதன் தாள் வாஅழ்க’ எனத் தொடங்கும் இப்பாடல், பஞ்சாட்சர மந்திரத்தின் மகத்துவத்தையும், இறைவனின் திருவருளையும் போற்றிப் பாடுகிறது. சிவபுராணம், இறைவனைப் புரிந்துகொள்ளவும், அவனோடு ஒன்றிப்போகவும் நமக்கு உதவும் ஒரு திறவுகோல். மாணிக்கவாசகர் தனது ஆழமான அனுபவங்களையும், இறைவன் பால் கொண்ட அளவற்ற பக்தியையும் இப்பாடல்களில் கொட்டியுள்ளார். ஒவ்வொரு வரியும், ஆன்மாவின் ஏக்கத்தையும், இறைவனின் கருணையையும் வெளிப்படுத்துகிறது.

சிவபுராணத்தின் உள்ளடக்கம் மற்றும் அமைப்பு

சிவபுராணம், இறைவனின் ஆதி அந்தமற்ற தன்மையைப் போற்றி, அவன் படைப்பு, காப்பு, அழிப்பு, மறைப்பு, அருளல் ஆகிய ஐந்தொழில்களைச் செய்யும் பரம்பொருள் என்பதை உணர்த்துகிறது. மேலும், இறைவன் ‘அவன், அவள், அது’ என சகல உயிர்களிலும், பொருள்களிலும் நீக்கமற நிறைந்திருக்கும் தன்மையைப் பேசுகிறது. இது ஒரு குறிப்பிட்ட வடிவத்திற்குள் இறைவனைக் கட்டுப்படுத்தாமல், எங்கும் நிறைந்த முழுமுதற் பொருளாக அவனைப் பார்க்கச் சொல்கிறது. மாணிக்கவாசகர், தனது பிறவிப் பயணத்தையும், இறைவன் தன்னை ஆட்கொண்ட விதத்தையும் இப்பாடல்களில் விவரிக்கிறார். இது பக்தர்களுக்குத் தாங்களும் இறைவனின் அருளைப் பெற முடியும் என்ற நம்பிக்கையை விதைக்கிறது.

‘நமச்சிவாய வாஅழ்க’ – மூல மந்திரத்தின் மகத்துவம்

சிவபுராணம், ‘நமச்சிவாய வாஅழ்க நாதன் தாள் வாஅழ்க’ என்று தொடங்குகிறது. இது வெறும் வாழ்த்து மட்டுமல்ல, பஞ்சாட்சர மந்திரத்தின் (நமச்சிவாய) மகத்துவத்தை உணர்த்தும் ஆழமான தொடக்கமாகும். ‘நமச்சிவாய’ என்பது சிவபெருமானின் திருநாமம். இந்த மந்திரத்தை உச்சரிப்பதன் மூலம், ஆன்மா தூய்மையடைந்து, பிறவிப் பிணிகளில் இருந்து விடுபட முடியும் என்பது சைவ சித்தாந்தத்தின் அடிப்படைக் கோட்பாடு. மாணிக்கவாசகர், இந்த மந்திரத்தின் மூலமாகவே இறைவன் தன்னை ஆட்கொண்டான் என்பதை உணர்த்துகிறார். குருவின் திருவடிகளைப் போற்றுவதும், இறைவனின் கருணையே அனைத்திற்கும் ஆதாரம் என்பதையும் இத்தொடக்கம் வலியுறுத்துகிறது.

ஆன்மாவின் பயணம் – ஒரு தத்துவப் பார்வை

‘புல்லாகிப் பூடாய்ப் புழுவாய் மரமாகிப் பல்விருகமாகிப் பறவையாய்ப் பாம்பாகி’ எனத் தொடங்கும் வரிகள், ஆன்மா கடந்து வந்த பல்வேறு பிறவிகளைப் பேசுகின்றன. மனிதப் பிறவிக்கு வருவதற்கு முன், எண்ணற்ற உயிரினங்களாகப் பிறந்து உழன்ற ஆன்மாவின் நெடுங்காலப் பயணத்தை இது விளக்குகிறது. இறுதியில், ‘மக்களாய்ப் பிறந்து’ இறைவனை அறியும் வாய்ப்பைப் பெற்றதையும், அந்த வாய்ப்பை நழுவவிடாமல் இறைவனின் திருவடிகளைப் பற்றிக் கொள்ள வேண்டும் என்பதையும் இப்பாடல்கள் உணர்த்துகின்றன. இது பிறவிச் சுழற்சியின் தத்துவத்தையும், மனிதப் பிறவியின் மகத்துவத்தையும் நமக்கு உணர்த்துகிறது. இறைவன், இந்த நீண்ட பயணத்தில் ஆன்மாவுடன் இருந்து, சரியான நேரத்தில் அதனை ஆட்கொண்டு முக்திக்கு வழிவகுக்கிறான்.

‘போற்றி’ – இறைவனின் பன்முகப் புகழ்ச்சி

சிவபுராணத்தின் பெரும்பகுதி, ‘போற்றி’ என முடியும் வாக்கியங்களால் இறைவனைப் பலவாறாகப் புகழ்ந்து போற்றுகிறது. ‘சோதியனே போற்றி’, ‘சுடரொளியே போற்றி’, ‘ஆதியனே போற்றி’, ‘அந்தமிலா அண்ணலே போற்றி’ எனப் பல நூற்றுக்கணக்கான போற்றிகள், இறைவனின் பல்வேறு திருநாமங்களையும், குணாதிசயங்களையும், அருட்செயல்களையும் விவரிக்கின்றன. இறைவன் ஒளியாகவும், இருளாகவும், ஆண்மையாகவும், பெண்மையாகவும், அண்டமாகவும், பிண்டமாகவும், கண்ணுக்குப் புலப்படாதவனாகவும், புலப்படுபவனாகவும் உள்ளான் என்பதை இப்போற்றிகள் உணர்த்துகின்றன. இது இறைவனின் சர்வ வியாபகத் தன்மையையும், அவன் அனைத்துக்கும் மேலானவன் என்பதையும் தெளிவுபடுத்துகிறது. ஒவ்வொரு போற்றியும் இறைவனின் ஒரு குறிப்பிட்ட சிறப்பம்சத்தை வெளிப்படுத்தி, அவரைப் பல கோணங்களில் தரிசிக்க உதவுகிறது.

மாணிக்கவாசகரின் பக்திப் பெருக்கும் அனுபவமும்

சிவபுராணம், வெறும் தத்துவ விளக்கமாக இல்லாமல், மாணிக்கவாசகரின் ஆழமான பக்தி அனுபவங்களின் வெளிப்பாடாகவும் திகழ்கிறது. ‘உற்றாரை யான்வேண்டேன் ஊர்வேண்டேன் பேர்வேண்டேன் கற்றாரை யான்வேண்டேன் கற்பனவும் இனிஅமையுங் குற்றாலத் துறைகின்ற கூத்தாஉன் குரை கழற்கே கற்றாவின் மனம் போலக் கசிந்துருக வேண்டுவனே’ போன்ற வரிகள், உலகப் பற்றுக்களைத் துறந்து, இறைவனின் திருவடிகளை மட்டுமே பற்றிக்கொள்ளும் பேராவலை வெளிப்படுத்துகின்றன. தனது பிறவிப் பிணியை நீக்கி, தன்னை ஆட்கொண்ட இறைவனின் கருணையை நினைத்து நினைத்து உருகும் மாணிக்கவாசகரின் பக்தி, படிப்பவர்களையும் அதே உணர்வு நிலைக்கு இட்டுச் செல்கிறது. இது பக்தியை வெறும் சடங்காக இல்லாமல், ஆன்மாவின் ஆழ்ந்த தாகமாக முன்வைக்கிறது.

சிவபுராணம், மனித வாழ்வின் நிலையாமையையும், இறைவனின் திருவடிகளை அடைவதன் அவசியத்தையும் உணர்த்தும் ஒரு மகத்தான பனுவல். இதில் உள்ள ஒவ்வொரு வரியும், இறைவனின் பெருமையைப் பறைசாற்றுவதோடு, ஆன்மாவின் விடுதலைக்கான வழியையும் காட்டுகிறது. மாணிக்கவாசகர் தனது அனுபவத்தின் வாயிலாகப் பாடிய இப்பாடல்கள், காலத்தால் அழியாத இறை ஞானத்தையும், பக்தியையும் நமக்கு அருளுகின்றன. சிவபுராணத்தைப் படிப்பதும், அதன் பொருளை உணர்ந்து சிந்திப்பதும், நம் மனதை அமைதிப்படுத்தி, இறைவனின் அருளைப் பெறும் வழியைத் திறக்கும். இது வெறும் பாடல் தொகுப்பு அல்ல, அது நம்மைச் சூழ்ந்த மாயையிலிருந்து விடுபட்டு, நித்தியானந்தப் பெருவாழ்வை நோக்கி நம்மை அழைத்துச் செல்லும் ஒரு கலங்கரை விளக்கம்.

தேவாரம்: திருஞானசம்பந்தரின் பக்திச்சுவையும் வாழ்வியல் தத்துவமும்

நம் தூய தமிழ் பக்தி இணையதளத்திற்கு வருகை தரும் அன்பர்கள் அனைவருக்கும் வணக்கம். பழமையான தமிழ் பக்தி நூல்களின் ஆழமான கருத்துக்களை, அதன் தூய வடிவில், எளிய விளக்கங்களுடன் வழங்குவதே எங்கள் நோக்கம். அந்த வகையில், இன்று நாம் காலத்தால் அழியாத, தமிழ் பக்தி இலக்கியத்தின் மணிமகுடமாகத் திகழும் தேவாரப் பாடல்களில் ஒன்றைப் பற்றியும், அதன் வாழ்வியல் கருத்துக்களைப் பற்றியும் விரிவாகக் காண இருக்கிறோம். இக்கட்டுரை முழுவதும் தூய தமிழில், பக்தி உணர்வுடனும், எளிமையுடனும் எழுதப்பட்டுள்ளது.

நூல் பெயர் மற்றும் ஆசிரியர் குறிப்பு

தேவாரம் – முதல் திருமுறை

திருஞானசம்பந்தர், பக்தி இலக்கிய உலகில் ஒரு தனிச்சிறப்புமிக்க இடம் பெற்றவர். இவர் மூவர் முதலிகளில் ஒருவராகவும், சைவ சமயக் குரவர்களில் ஒருவராகவும் போற்றப்படுகிறார். மிக இளம் வயதிலேயே இறைவனின் திருவருளைப் பெற்று, எண்ணற்ற பதிகங்களைப் பாடி, அடியவர்களை உய்வித்தவர். இவரின் பக்தி, தூய அன்பு, இறைவன் மீதான ஆழமான பிடிப்பு, தமிழ் மொழியின் மீதான நேசம் ஆகியவற்றை இவரின் பாடல்களில் காணலாம். தேவாரம் என்பது பன்னிரு திருமுறைகளில் முதல் ஏழு திருமுறைகள் ஆகும். இவற்றுள் முதல் மூன்று திருமுறைகள் திருஞானசம்பந்தரால் அருளப்பெற்றவை. இவரின் பாடல்கள் செந்தமிழின் இனிமையையும், இறைவனின் திருவிளையாடல்களையும், அடியார்களின் அனுபவங்களையும் மிக எளிய நடையில் விளக்குகின்றன.

இங்கு நாம் காணவிருக்கும் பாடல், திருஞானசம்பந்தரின் முதல் திருமுறையில், சீகாழிப் பதிகத்தில் உள்ள முதல் பாடலாகும். இதுவே தேவாரம் முழுவதும் தொடங்கும் பாடல் என்பதால், இதன் சிறப்பு அளப்பரியது. இப்பாடல், இறைவனின் திருவுருவ அழகையும், பெருமைகளையும், அடியவர் பால் கொண்ட கருணையையும் விளக்குகிறது.

அசல் பாடல் / பக்தி உரை

திருஞானசம்பந்தர் தேவாரம் – முதல் திருமுறை – சீகாழிப் பதிகம் (பாடல் 1)

தோடுடைய செவியன் விடையேறி ஓர் தூவெண்மதி சூடி
காடுடைய சுடலைப்பொடி பூசி என் உள்ளங்கவர் கள்வன்
ஏடுடைய மலரான் முனைநாள் பணிந்தேத்த அருள் செய்த
பீடுடைய பிரமாபுரம் மேவிய பெம்மான் இவனன்றே.

எளிய தமிழ் உரை விளக்கம்

இப்பாடலின் ஒவ்வொரு வரியையும் எளிமையான தமிழில் விளக்கிக் காண்போம்:

தோடுடைய செவியன்:

இறைவன் சிவனார் தன் திருச்செவிகளில் தோடு அணிந்தவர். தோடு என்பது ஆண்கள் அணியும் ஒரு காதணி. இது இறைவனின் ஆண்மைத் தன்மையையும், அண்ட சராசரங்களின் படைப்புக்குரிய ஆற்றலையும் குறிக்கிறது.

விடையேறி:

இறைவன் காளையை வாகனமாகக் கொண்டவர். அறத்தின் வடிவமான நந்தியின் மீது அமர்ந்து உலகைக் காப்பவர் என்பதை இது உணர்த்துகிறது. அறத்தின் மீது ஏறிவரும் இறைவன், அறநெறியைப் பின்பற்றுவோர்க்கு அருள் புரிவான் என்பது இதன் உட்கருத்து.

ஓர் தூவெண்மதி சூடி:

தூய்மையான, வெண்மையான பிறைச்சந்திரனைத் தன் சடைமுடியில் சூடியவர். பிறைநிலவு, காலத்தின் சுழற்சியையும், குளிர்ச்சியையும், அமைதியையும் குறிக்கிறது. இறைவன் காலங்கடந்தவர் என்பதையும், அடியார்களுக்கு அமைதியை அருள்பவர் என்பதையும் இது சுட்டுகிறது.

காடுடைய சுடலைப்பொடி பூசி:

காடுகளாகிய மயானங்களில் உள்ள திருநீற்றைப் பூசிக் கொள்பவர். சுடலை என்பது உலக வாழ்வின் நிலையாமையை உணர்த்தும் இடம். அங்கே உள்ள சாம்பலைப் பூசிக் கொள்வதன் மூலம், இறைவன் உலகப் பற்றுகளுக்கு அப்பாற்பட்டவர் என்பதையும், பிறப்பு இறப்புச் சுழற்சியைக் கடந்தவர் என்பதையும், உலகப் பற்று நீங்கியவர்களுக்கு அருள் புரிபவர் என்பதையும் காட்டுகிறார்.

என் உள்ளங்கவர் கள்வன்:

இத்தகைய திருவுருவம் கொண்ட இறைவன், என் உள்ளத்தைக் கவர்ந்த கள்வன். கள்வன் என்பது இங்கு திருடுபவன் என்ற பொருளில் அன்றி, அடியார்களின் உள்ளத்தைத் தன் அழகாலும், அருளாலும் கவர்ந்து, அவர்களைத் தன் வசப்படுத்தும் இறைவனின் தனிச்சிறப்பைக் குறிக்கிறது. உலகப் பற்றுகளை நீக்கி, தன் பால் ஈர்க்கும் இறைவனின் அள்ளும் தன்மையை இது காட்டுகிறது.

ஏடுடைய மலரான் முனைநாள் பணிந்தேத்த அருள் செய்த:

ஏடுகளை உடைய தாமரை மலரில் வீற்றிருக்கும் பிரம்மன், முற்காலத்தில் இறைவனைப் பணிந்து போற்றித் துதித்தபோது, அவனுக்கு அருள் புரிந்தவர்.

பீடுடைய பிரமாபுரம் மேவிய பெம்மான் இவனன்றே:

பெருமை பொருந்திய பிரமாபுரம் (சீகாழி) என்னும் தலத்தில் வீற்றிருக்கும் பெருமான் இவரே அன்றோ! இத்தலத்தின் பெருமையையும், இங்கு வீற்றிருக்கும் இறைவனின் மாண்பையும் இத்தொடர் உறுதிப்படுத்துகிறது.

பக்தி கருத்துரை

திருஞானசம்பந்தப் பெருமான், இப்பாடலின் மூலம் இறைவனின் பல்வேறு திருவுருவத் தன்மைகளையும், அடியார்களுக்கு அருள் புரியும் கருணைத் திறத்தையும் மிக அழகாக விளக்குகிறார். இறைவன் ஒரு குறிப்பிட்ட வடிவத்திற்குள் அடங்குபவர் அல்லர். அவர் அண்ட சராசரங்களையும் கடந்தவர் என்பதை, அவர் அணியும் தோடு, சூடும் மதி, பூசும் சுடலைப்பொடி ஆகிய ஒவ்வொன்றின் மூலமும் உணர்த்துகிறார். தோடு, ஆண்-பெண் இணைந்த அர்த்தநாரித் தத்துவத்தின் ஒரு பகுதியாகவும் பார்க்கலாம், அல்லது உலகியல் பற்றுகளைக் கடந்த இறைவனின் சுதந்திரத் தன்மையாகவும் பார்க்கலாம். விடைமீது ஏறுதல், அறத்தின்மீது இறைவன் நிலைபெற்றுள்ளான் என்பதையும், அறநெறி தவறாதவர்களுக்கு இறைவன் துணையிருப்பான் என்பதையும் உணர்த்துகிறது.

பிறைச்சந்திரன், காலத்தை வென்ற இறைவனின் தன்மையையும், அதே சமயம் அடியார்களுக்குக் குளிர்ச்சியையும், சாந்தத்தையும் அருளும் கருணையையும் காட்டுகிறது. சுடலைப்பொடி பூசுதல் என்பது, உலக வாழ்வின் நிலையாமையை உணர்த்தி, மரண பயத்தைப் போக்கி, இறைவனின் திருவடிகளைச் சரணடைவதே உண்மையான விடுதலை என்பதை உணர்த்துகிறது. இறைவன், உலகப் பற்றுகளை நீக்கி, ஆன்மாவைத் தன் பால் ஈர்க்கும் ஓர் அற்புதக் கள்வன். அடியவர்களின் மனதை ஆட்கொண்டு, அவர்களைப் பக்தி மார்க்கத்தில் நிலைநிறுத்தும் இறைவனின் திருவிளையாடலை இது காட்டுகிறது. பிரம்மன் போன்ற தேவர்களுக்கும் அருள் புரியும் பெருமான், அடியார்களுக்கு அருள் புரியாமல் இருப்பாரோ? என்பதே இங்குள்ள உட்கருத்து. இறைவனின் கருணைத்திறம், எல்லா உயிர்களுக்கும் பொதுவானது என்பதையும், பக்தி செலுத்துவோருக்கு எளிதில் கிடைக்கும் என்பதையும் இப்பாடல் வலியுறுத்துகிறது.

வாழ்க்கை பாடம் / நடைமுறை பயன்

இப்பாடலில் இருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ளும் வாழ்க்கைப் பாடங்கள் பல. முதலாவதாக, இறைவனின் திருவுருவத் தன்மைகளை அறிவது, அவர் மீது ஆழ்ந்த பக்தி கொள்ள வழிவகுக்கும். இறைவனின் ஒவ்வொரு திருமேனி அங்கமும், அவர் ஒரு குறிப்பிட்ட தத்துவத்தை உணர்த்துகின்றன. தோடு, விடை, மதி, சுடலைப்பொடி என ஒவ்வொன்றும் வாழ்வின் பல்வேறு நிலைகளுக்கும், தத்துவங்களுக்கும் குறியீடாக அமைகின்றன. இவை அனைத்தும் நிலையாமையையும், பற்றின்மையையும், அறத்தையும், கருணையையும் போதிக்கின்றன. நாம் உலகப் பற்றுகளில் இருந்து விடுபட்டு, நிலையான ஒன்றைத் தேட வேண்டும் என்பதைச் சுடலைப்பொடி உணர்த்துகிறது. அறநெறியில் வாழ வேண்டும் என்பதை விடை உணர்த்துகிறது. இறைவனின் அருளைப் பெற, நம் உள்ளத்தைத் தூய்மைப்படுத்தி, அவர்பால் ஈர்க்கப்பட வேண்டும் என்பதை “உள்ளங்கவர் கள்வன்” என்ற தொடர் உணர்த்துகிறது.

தினசரி வாழ்வில், நாம் எதிர்கொள்ளும் சவால்களுக்கும், துன்பங்களுக்கும் ஒரு தீர்வாக இறைவனின் கருணையை நாடலாம். இறைவனின் பெருமைகளை எண்ணிப் போற்றுவதன் மூலம், மன அமைதியையும், தைரியத்தையும் பெற முடியும். பக்தி என்பது ஒரு மனப் பயிற்சி. அது நம் மனதை ஒருமுகப்படுத்தி, எதிர்மறை எண்ணங்களில் இருந்து விடுவித்து, நேர்மறை ஆற்றலை நிரப்புகிறது. இப்பாடலை நாம் தினந்தோறும் சிந்திப்பதன் மூலம், இறைவனின் திருவருளைப் பெற்று, வாழ்வின் துன்பங்களை வென்று, நிம்மதியான வாழ்வைப் பெற முடியும். மேலும், இறைவனின் கருணை, எல்லோருக்கும் பொதுவானது என்பதை உணர்ந்து, சக மனிதர்களிடம் அன்புடனும், கருணையுடனும் பழக வேண்டும் என்ற உன்னத வாழ்வியல் பாடத்தையும் இப்பாடல் நமக்கு உணர்த்துகிறது.

தொடர்புடைய தமிழ் கோவில் தகவல்

இப்பாடல் அருளப்பட்ட தலம், சீகாழி ஆகும். சீகாழி, தற்போது சீர்காழி என்று அழைக்கப்படுகிறது. இது தமிழ்நாட்டின் மயிலாடுதுறை மாவட்டத்தில் உள்ள ஒரு பழமையான நகரம். இங்குள்ள பிரமாபுரீசுவரர் கோவில் மிகவும் பிரசித்தி பெற்றது. இக்கோவிலின் மூலவர் சிவபெருமான், பிரமாபுரீசுவரர் என்றும், அம்பாள் திருநிலை நாயகி என்றும் அழைக்கப்படுகிறார். இக்கோவிலில் திருஞானசம்பந்தர் இறைவனால் ஞானப்பால் அருளப்பட்டு, தேவாரம் பாடத் தொடங்கினார் என்பது ஐதீகம். இந்தக் கோவில், சிவபெருமானின் அஷ்ட வீரட்டத் தலங்களில் ஒன்றாகவும், சப்த விடங்கத் தலங்களில் ஒன்றாகவும் போற்றப்படுகிறது. இங்குள்ள தோணியப்பர் சன்னதி மிகவும் சிறப்பு வாய்ந்தது. திருஞானசம்பந்தர், தனது முதல் பாடலை இத்தலத்திலேயே பாடி இறைவனைப் போற்றினார்.

இவ்வாறாக, திருஞானசம்பந்தப் பெருமானின் முதல் தேவாரம், வெறும் ஒரு பாடலாக அமையாமல், இறைவனின் தத்துவங்களையும், அடியார்களின் மனோபாவத்தையும், வாழ்வின் நிலையாமையையும், பக்தி மார்க்கத்தின் மேன்மையையும் உணர்த்தும் ஒரு பெட்டகமாகத் திகழ்கிறது. இத்தகைய பக்தி நூல்களைப் பயில்வதன் மூலம், நம் வாழ்வுக்குத் தேவையான ஆன்மிக பலத்தையும், மன அமைதியையும் பெற்று, இறைவனின் திருவடிகளை அடைந்து இன்புறலாம். காலத்தால் அழியாத இத்தமிழ் பக்தி இலக்கியங்கள், நம் கலாச்சாரத்தின் அசைக்க முடியாத தூண்களாக என்றும் நிலைத்து நிற்கும்.