திருவாசகம் – சிவபுராணம்: திருவருட் பேரொளியின் எளிய தரிசனம்
தமிழர்களின் ஆன்மிக வாழ்வில், குறிப்பாக சைவ சமயத்தில், திருவாசகத்திற்கு ஒரு தனிச்சிறப்பு உண்டு. அது வெறும் பாடல்களின் தொகுப்பல்ல; மாணிக்கவாசகர் எனும் பெருந்தகை தனது ஆழ்ந்த அனுபவங்களையும், சிவனருள் பெற்ற தருணங்களையும், நெக்குருகிப் பாடிய பக்திப் பெருக்கின் வெளிப்பாடு. திருவாசகத்தின் முதல் பகுதியாக அமைந்துள்ள சிவபுராணம், அதன் தலைவாயிலாகத் திகழ்கிறது. இது ஒரு பக்திப் பனுவல் மட்டுமல்ல, மனித ஆன்மாவின் தேடலையும், ஈசனின் எல்லையற்ற பெருமையையும், குருவருளின் முக்கியத்துவத்தையும் அழகிய கவிதைகளாகப் பதிவு செய்துள்ள ஒரு மகத்தான படைப்பாகும். சிவபுராணம் என்பது வெறும் புராணக் கதை அல்ல, அது ஆன்மாவின் பயணத்தையும், சிவனை அடைவதற்கான வழியையும், எளிய தமிழில், உள்ளத்தை உருக்கும் வகையில் எடுத்துரைக்கிறது.
சிவபுராணம்: ஒரு அறிமுகம்
திருவாசகத்தின் முதல் 95 அடிகளைக் கொண்ட சிவபுராணம், மாணிக்கவாசகரால் தில்லையில் அருளப்பட்டது. “நமச்சிவாய வாழ்க நாதன் தாள் வாழ்க” என்று மங்கலமாகத் தொடங்கி, சிவபெருமானின் திருவடிகளைப் போற்றி, அவனது கருணையையும், அவன் உயிர்களுக்குச் செய்யும் அருளையும் விரிவாகப் பேசுகிறது. இது ஒரு தொடக்கப் பாடல் என்றாலும், திருவாசகம் முழுவதற்கும் ஒரு திறவுகோலாக அமைந்திருக்கிறது. சிவபுராணத்தின் ஒவ்வொரு அடியிலும் ஆழ்ந்த தத்துவங்களும், பக்தி உணர்வுகளும் பொதிந்து கிடக்கின்றன. இது, இறைவனை முழுமையாக உணர்ந்து, அவனுடன் ஒன்றிணையும் அனுபவத்தை விவரிக்கிறது.
“நமச்சிவாய வாழ்க” – தொடக்கத்தின் மகத்துவம்
சிவபுராணம் “நமச்சிவாய வாழ்க நாதன் தாள் வாழ்க” என்று தொடங்குகிறது. இந்த ஐந்தெழுத்து மந்திரம், சைவ சமயத்தின் ஆதார சுருதியாகும். ‘நமச்சிவாய’ என்பது சிவபெருமானின் திருநாமம் மட்டுமல்ல, அது பிரபஞ்சத்தின் ஒலியாகவும், உயிர்களின் ஆதாரமாகவும் போற்றப்படுகிறது. இந்த மந்திரத்தை உச்சரிப்பதன் மூலம், மனம் ஒருமுகப்பட்டு, ஆன்மா இறைவனுடன் தொடர்பு கொள்ளத் தயாராகிறது. மாணிக்கவாசகர், தனது பாடலை இந்த மகா மந்திரத்துடன் தொடங்குவதன் மூலம், சிவபெருமானின் திருவடிகளைப் போற்றி, அவனது கருணைக்குத் தன்னை முழுமையாக அர்ப்பணிக்கிறார். இது, பக்தியின் முதல் படியாகவும், இறைவனுடன் இணையும் பாதையின் தொடக்கமாகவும் அமைகிறது.
சிவனின் அளப்பரிய பெருமை
சிவபுராணம், சிவபெருமானின் எல்லையற்ற தன்மையையும், அவன் பஞ்ச பூதங்களாக, அனைத்து உயிர்களாக, காலமாகவும், இடமாகவும் வியாபித்திருக்கும் தன்மையையும் விவரிக்கிறது. “ஆதியும் அந்தமும் இல்லா அரும்பெரும் சோதி” என்று அவனைப் போற்றுவதன் மூலம், அவன் பிறப்பற்றவனாகவும், இறப்பற்றவனாகவும், எல்லாவற்றுக்கும் மூலமாகவும், முடிவாகவும் இருப்பதை உணர்த்துகிறார். அவன் அண்ட சராசரங்களை இயக்கும் சக்தி என்றும், அனைத்திற்கும் மேலாக நிற்கும் பரம் பொருள் என்றும் சிவபுராணம் எடுத்துரைக்கிறது. அவன் ஒரு குறிப்பிட்ட உருவத்தில் அடங்காதவன், ஆனால் பக்தர்களின் மனதிற்கு ஏற்ப எழில் கோலங்களில் காட்சி தருபவன். அவன் படைத்தல், காத்தல், அழித்தல், மறைத்தல், அருளல் ஆகிய ஐந்தொழில்களைச் செய்யும் முழுமுதற் கடவுள் என்பதை மாணிக்கவாசகர் தெளிவுபடுத்துகிறார்.
ஆன்மாவின் பயணம்
சிவபுராணத்தின் மையக்கருத்துக்களில் ஒன்று, ஆன்மாவின் பயணம். மனித ஆன்மா, பிறப்பு, இறப்பு எனும் சக்கரச்சுழலில் சிக்கி, பல்வேறு பிறவிகளை எடுத்து, மீண்டும் மீண்டும் இந்த உலக மாயையில் உழல்கிறது. “புல்லாகிப் பூடாய்ப் புழுவாய் மரமாகிப் பல்விருகமாகிப் பறவையாய்ப் பாம்பாகி” என்று தொடங்கி, மனிதப் பிறப்பைப் பெற்றதன் மகத்துவத்தை மாணிக்கவாசகர் விவரிக்கிறார். இந்த ஒவ்வொரு பிறவியிலும், இறைவன் தன்னைக் காப்பாற்றி, வழிநடத்தி, இறுதியில் மனிதப் பிறவி கொடுத்து, தன்னை அறியும் வாய்ப்பை வழங்கினான் என்பதை அவர் உணர்த்துகிறார். இந்த உலக வாழ்வு நிலையற்றது என்றும், உண்மையான விடுதலை சிவபெருமானின் திருவடிகளை அடைவதில்தான் இருக்கிறது என்றும் சிவபுராணம் போதிக்கிறது.
குருவின் திருவருள்
மாணிக்கவாசகரின் வாழ்வில், குருவின் பங்கு மிக முக்கியமானது. பெருந்துறையில் சிவபெருமான் குருவாக வந்து, அவருக்கு ஞானோபதேசம் செய்து ஆட்கொண்ட நிகழ்வு திருவாசகத்தின் உயிர் நாடி. சிவபுராணத்திலும் இந்த குருவருளின் முக்கியத்துவம் கோடிட்டுக் காட்டப்படுகிறது. “தேனாய் இன்னமு தாய்த் தித்திக்கும் அத்திருக் கோனாய் வந்து என்னை ஆண்டு கொண்டருளி” என்று மாணிக்கவாசகர் பாடுகிறார். இறைவன் குருவாக வந்து, அறியாமை இருளை நீக்கி, ஞான ஒளியைப் பாய்ச்சி, தன்னைக் கருணையுடன் ஆட்கொண்டதை அவர் நெக்குருகிப் போற்றுகிறார். குருவின்றி ஞானம் இல்லை, குருவின்றி முக்தி இல்லை என்பதை சிவபுராணம் வலியுறுத்துகிறது. உண்மையான குரு, இறைவனையே வழிகாட்டியாகக் காட்டி, ஆன்மாவை அவன் திருவடிகளை நோக்கி இட்டுச் செல்கிறார்.
மாயையின் பிடியில் இருந்து விடுதலை
மனிதர்கள் மாயையின் பிடியில் சிக்கி, உலகப் பற்றுகளால் கட்டுண்டு கிடக்கிறார்கள். இந்த மாயை, உண்மையை மறைத்து, நிலையற்ற இன்பங்களை நாட வைக்கிறது. சிவபுராணம், இந்த மாயையிலிருந்து விடுபட்டு, இறைவனைச் சரணடைவதன் மூலம் மட்டுமே உண்மையான அமைதியையும், பேரின்பத்தையும் அடைய முடியும் என்பதை உணர்த்துகிறது. “இருப்பினும் இருப்பேன் உன் அடியன் அன்றோ” என்று மாணிக்கவாசகர், தனது முழுச் சரணாகதியையும் வெளிப்படுத்துகிறார். உலகப் பற்றுகளைத் துறந்து, சிவனையே முழுமுதற் பொருளாகக் கருதி, அவனது திருவடிகளைப் பற்றுவதன் மூலம், பிறவிப் பிணி நீங்கி, அழியாத இன்பத்தைப் பெறலாம் என்பது சிவபுராணம் கூறும் மையச் செய்தி.
பக்தியின் வெளிப்பாடு
சிவபுராணம், வெறும் தத்துவ நூல் மட்டுமல்ல; அது பக்தியின் உச்சகட்ட வெளிப்பாடு. மாணிக்கவாசகர், சிவபெருமானின் மீது கொண்ட அளவற்ற அன்பையும், பக்தியையும் தனது ஒவ்வொரு அடியிலும் வெளிப்படுத்துகிறார். அவரது குரல், இறைவனுக்காக ஏங்கும் ஒரு பக்தனின் குரலாக ஒலிக்கிறது. கண்ணீரும் கம்பலையுமாக, உள்ளம் உருகி, சிவபெருமானின் பெருமைகளைப் பாடும் அவரது பக்தி, கேட்போர் மனதையும் உருக வைக்கிறது. இது, எந்தவித எதிர்பார்ப்புமற்ற தூய பக்தி. இறைவன் மீது கொண்ட காதல், அவனை அடைய வேண்டும் என்ற ஏக்கம், அவனது கருணையை எண்ணி வியத்தல் எனப் பல்வேறு பக்தி நிலைகளை சிவபுராணம் பிரதிபலிக்கிறது. இந்த பக்தி உணர்வு, படிப்போரின் மனதிலும் ஒரு ஆன்மிகப் பரவசத்தை ஏற்படுத்துகிறது.
சிவபுராணம் வெறும் ஒரு பக்திப் பாடலாக இல்லாமல், ஒரு வாழ்வியல் வழிகாட்டியாகவும் திகழ்கிறது. மனித வாழ்வின் நோக்கத்தையும், ஆன்மாவின் இறுதி இலக்கையும் இது தெளிவாகக் காட்டுகிறது. உலக இன்பங்கள் நிலையற்றவை என்பதையும், இறைவனை அடைவதே நிலையான இன்பம் என்பதையும் இது உணர்த்துகிறது. நமது அகங்காரத்தையும், ஆணவத்தையும் துறந்து, இறைவனிடம் முழுமையாகச் சரணடைவதே முக்திக்கு வழி என்பதை சிவபுராணம் போதிக்கிறது. ஒவ்வொரு முறை சிவபுராணத்தை நாம் படிக்கும்போதும், அதன் ஆழமான பொருளும், மாணிக்கவாசகரின் பக்தி உணர்வும் நம்மை ஆட்கொண்டு, நம்மை இறைவனை நோக்கி இட்டுச் செல்கிறது. இது ஒரு பாடலாக மட்டுமல்லாமல், ஒரு தியானமாகவும், ஒரு பிரார்த்தனையாகவும் செயல்படுகிறது, நம் உள்ளத்தில் அமைதியையும், தெளிவையும் ஏற்படுத்துகிறது. சிவபுராணம், காலத்தால் அழியாத ஒரு காவியமாக, என்றும் நிலைத்து நின்று, எண்ணற்ற பக்தர்களுக்கு ஆன்மிக வழிகாட்டியாகத் திகழும்.