தேவாரம்: திருஞானசம்பந்தரின் பக்திச்சுவையும் வாழ்வியல் தத்துவமும்

நம் தூய தமிழ் பக்தி இணையதளத்திற்கு வருகை தரும் அன்பர்கள் அனைவருக்கும் வணக்கம். பழமையான தமிழ் பக்தி நூல்களின் ஆழமான கருத்துக்களை, அதன் தூய வடிவில், எளிய விளக்கங்களுடன் வழங்குவதே எங்கள் நோக்கம். அந்த வகையில், இன்று நாம் காலத்தால் அழியாத, தமிழ் பக்தி இலக்கியத்தின் மணிமகுடமாகத் திகழும் தேவாரப் பாடல்களில் ஒன்றைப் பற்றியும், அதன் வாழ்வியல் கருத்துக்களைப் பற்றியும் விரிவாகக் காண இருக்கிறோம். இக்கட்டுரை முழுவதும் தூய தமிழில், பக்தி உணர்வுடனும், எளிமையுடனும் எழுதப்பட்டுள்ளது.

நூல் பெயர் மற்றும் ஆசிரியர் குறிப்பு

தேவாரம் – முதல் திருமுறை

திருஞானசம்பந்தர், பக்தி இலக்கிய உலகில் ஒரு தனிச்சிறப்புமிக்க இடம் பெற்றவர். இவர் மூவர் முதலிகளில் ஒருவராகவும், சைவ சமயக் குரவர்களில் ஒருவராகவும் போற்றப்படுகிறார். மிக இளம் வயதிலேயே இறைவனின் திருவருளைப் பெற்று, எண்ணற்ற பதிகங்களைப் பாடி, அடியவர்களை உய்வித்தவர். இவரின் பக்தி, தூய அன்பு, இறைவன் மீதான ஆழமான பிடிப்பு, தமிழ் மொழியின் மீதான நேசம் ஆகியவற்றை இவரின் பாடல்களில் காணலாம். தேவாரம் என்பது பன்னிரு திருமுறைகளில் முதல் ஏழு திருமுறைகள் ஆகும். இவற்றுள் முதல் மூன்று திருமுறைகள் திருஞானசம்பந்தரால் அருளப்பெற்றவை. இவரின் பாடல்கள் செந்தமிழின் இனிமையையும், இறைவனின் திருவிளையாடல்களையும், அடியார்களின் அனுபவங்களையும் மிக எளிய நடையில் விளக்குகின்றன.

இங்கு நாம் காணவிருக்கும் பாடல், திருஞானசம்பந்தரின் முதல் திருமுறையில், சீகாழிப் பதிகத்தில் உள்ள முதல் பாடலாகும். இதுவே தேவாரம் முழுவதும் தொடங்கும் பாடல் என்பதால், இதன் சிறப்பு அளப்பரியது. இப்பாடல், இறைவனின் திருவுருவ அழகையும், பெருமைகளையும், அடியவர் பால் கொண்ட கருணையையும் விளக்குகிறது.

அசல் பாடல் / பக்தி உரை

திருஞானசம்பந்தர் தேவாரம் – முதல் திருமுறை – சீகாழிப் பதிகம் (பாடல் 1)

தோடுடைய செவியன் விடையேறி ஓர் தூவெண்மதி சூடி
காடுடைய சுடலைப்பொடி பூசி என் உள்ளங்கவர் கள்வன்
ஏடுடைய மலரான் முனைநாள் பணிந்தேத்த அருள் செய்த
பீடுடைய பிரமாபுரம் மேவிய பெம்மான் இவனன்றே.

எளிய தமிழ் உரை விளக்கம்

இப்பாடலின் ஒவ்வொரு வரியையும் எளிமையான தமிழில் விளக்கிக் காண்போம்:

தோடுடைய செவியன்:

இறைவன் சிவனார் தன் திருச்செவிகளில் தோடு அணிந்தவர். தோடு என்பது ஆண்கள் அணியும் ஒரு காதணி. இது இறைவனின் ஆண்மைத் தன்மையையும், அண்ட சராசரங்களின் படைப்புக்குரிய ஆற்றலையும் குறிக்கிறது.

விடையேறி:

இறைவன் காளையை வாகனமாகக் கொண்டவர். அறத்தின் வடிவமான நந்தியின் மீது அமர்ந்து உலகைக் காப்பவர் என்பதை இது உணர்த்துகிறது. அறத்தின் மீது ஏறிவரும் இறைவன், அறநெறியைப் பின்பற்றுவோர்க்கு அருள் புரிவான் என்பது இதன் உட்கருத்து.

ஓர் தூவெண்மதி சூடி:

தூய்மையான, வெண்மையான பிறைச்சந்திரனைத் தன் சடைமுடியில் சூடியவர். பிறைநிலவு, காலத்தின் சுழற்சியையும், குளிர்ச்சியையும், அமைதியையும் குறிக்கிறது. இறைவன் காலங்கடந்தவர் என்பதையும், அடியார்களுக்கு அமைதியை அருள்பவர் என்பதையும் இது சுட்டுகிறது.

காடுடைய சுடலைப்பொடி பூசி:

காடுகளாகிய மயானங்களில் உள்ள திருநீற்றைப் பூசிக் கொள்பவர். சுடலை என்பது உலக வாழ்வின் நிலையாமையை உணர்த்தும் இடம். அங்கே உள்ள சாம்பலைப் பூசிக் கொள்வதன் மூலம், இறைவன் உலகப் பற்றுகளுக்கு அப்பாற்பட்டவர் என்பதையும், பிறப்பு இறப்புச் சுழற்சியைக் கடந்தவர் என்பதையும், உலகப் பற்று நீங்கியவர்களுக்கு அருள் புரிபவர் என்பதையும் காட்டுகிறார்.

என் உள்ளங்கவர் கள்வன்:

இத்தகைய திருவுருவம் கொண்ட இறைவன், என் உள்ளத்தைக் கவர்ந்த கள்வன். கள்வன் என்பது இங்கு திருடுபவன் என்ற பொருளில் அன்றி, அடியார்களின் உள்ளத்தைத் தன் அழகாலும், அருளாலும் கவர்ந்து, அவர்களைத் தன் வசப்படுத்தும் இறைவனின் தனிச்சிறப்பைக் குறிக்கிறது. உலகப் பற்றுகளை நீக்கி, தன் பால் ஈர்க்கும் இறைவனின் அள்ளும் தன்மையை இது காட்டுகிறது.

ஏடுடைய மலரான் முனைநாள் பணிந்தேத்த அருள் செய்த:

ஏடுகளை உடைய தாமரை மலரில் வீற்றிருக்கும் பிரம்மன், முற்காலத்தில் இறைவனைப் பணிந்து போற்றித் துதித்தபோது, அவனுக்கு அருள் புரிந்தவர்.

பீடுடைய பிரமாபுரம் மேவிய பெம்மான் இவனன்றே:

பெருமை பொருந்திய பிரமாபுரம் (சீகாழி) என்னும் தலத்தில் வீற்றிருக்கும் பெருமான் இவரே அன்றோ! இத்தலத்தின் பெருமையையும், இங்கு வீற்றிருக்கும் இறைவனின் மாண்பையும் இத்தொடர் உறுதிப்படுத்துகிறது.

பக்தி கருத்துரை

திருஞானசம்பந்தப் பெருமான், இப்பாடலின் மூலம் இறைவனின் பல்வேறு திருவுருவத் தன்மைகளையும், அடியார்களுக்கு அருள் புரியும் கருணைத் திறத்தையும் மிக அழகாக விளக்குகிறார். இறைவன் ஒரு குறிப்பிட்ட வடிவத்திற்குள் அடங்குபவர் அல்லர். அவர் அண்ட சராசரங்களையும் கடந்தவர் என்பதை, அவர் அணியும் தோடு, சூடும் மதி, பூசும் சுடலைப்பொடி ஆகிய ஒவ்வொன்றின் மூலமும் உணர்த்துகிறார். தோடு, ஆண்-பெண் இணைந்த அர்த்தநாரித் தத்துவத்தின் ஒரு பகுதியாகவும் பார்க்கலாம், அல்லது உலகியல் பற்றுகளைக் கடந்த இறைவனின் சுதந்திரத் தன்மையாகவும் பார்க்கலாம். விடைமீது ஏறுதல், அறத்தின்மீது இறைவன் நிலைபெற்றுள்ளான் என்பதையும், அறநெறி தவறாதவர்களுக்கு இறைவன் துணையிருப்பான் என்பதையும் உணர்த்துகிறது.

பிறைச்சந்திரன், காலத்தை வென்ற இறைவனின் தன்மையையும், அதே சமயம் அடியார்களுக்குக் குளிர்ச்சியையும், சாந்தத்தையும் அருளும் கருணையையும் காட்டுகிறது. சுடலைப்பொடி பூசுதல் என்பது, உலக வாழ்வின் நிலையாமையை உணர்த்தி, மரண பயத்தைப் போக்கி, இறைவனின் திருவடிகளைச் சரணடைவதே உண்மையான விடுதலை என்பதை உணர்த்துகிறது. இறைவன், உலகப் பற்றுகளை நீக்கி, ஆன்மாவைத் தன் பால் ஈர்க்கும் ஓர் அற்புதக் கள்வன். அடியவர்களின் மனதை ஆட்கொண்டு, அவர்களைப் பக்தி மார்க்கத்தில் நிலைநிறுத்தும் இறைவனின் திருவிளையாடலை இது காட்டுகிறது. பிரம்மன் போன்ற தேவர்களுக்கும் அருள் புரியும் பெருமான், அடியார்களுக்கு அருள் புரியாமல் இருப்பாரோ? என்பதே இங்குள்ள உட்கருத்து. இறைவனின் கருணைத்திறம், எல்லா உயிர்களுக்கும் பொதுவானது என்பதையும், பக்தி செலுத்துவோருக்கு எளிதில் கிடைக்கும் என்பதையும் இப்பாடல் வலியுறுத்துகிறது.

வாழ்க்கை பாடம் / நடைமுறை பயன்

இப்பாடலில் இருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ளும் வாழ்க்கைப் பாடங்கள் பல. முதலாவதாக, இறைவனின் திருவுருவத் தன்மைகளை அறிவது, அவர் மீது ஆழ்ந்த பக்தி கொள்ள வழிவகுக்கும். இறைவனின் ஒவ்வொரு திருமேனி அங்கமும், அவர் ஒரு குறிப்பிட்ட தத்துவத்தை உணர்த்துகின்றன. தோடு, விடை, மதி, சுடலைப்பொடி என ஒவ்வொன்றும் வாழ்வின் பல்வேறு நிலைகளுக்கும், தத்துவங்களுக்கும் குறியீடாக அமைகின்றன. இவை அனைத்தும் நிலையாமையையும், பற்றின்மையையும், அறத்தையும், கருணையையும் போதிக்கின்றன. நாம் உலகப் பற்றுகளில் இருந்து விடுபட்டு, நிலையான ஒன்றைத் தேட வேண்டும் என்பதைச் சுடலைப்பொடி உணர்த்துகிறது. அறநெறியில் வாழ வேண்டும் என்பதை விடை உணர்த்துகிறது. இறைவனின் அருளைப் பெற, நம் உள்ளத்தைத் தூய்மைப்படுத்தி, அவர்பால் ஈர்க்கப்பட வேண்டும் என்பதை “உள்ளங்கவர் கள்வன்” என்ற தொடர் உணர்த்துகிறது.

தினசரி வாழ்வில், நாம் எதிர்கொள்ளும் சவால்களுக்கும், துன்பங்களுக்கும் ஒரு தீர்வாக இறைவனின் கருணையை நாடலாம். இறைவனின் பெருமைகளை எண்ணிப் போற்றுவதன் மூலம், மன அமைதியையும், தைரியத்தையும் பெற முடியும். பக்தி என்பது ஒரு மனப் பயிற்சி. அது நம் மனதை ஒருமுகப்படுத்தி, எதிர்மறை எண்ணங்களில் இருந்து விடுவித்து, நேர்மறை ஆற்றலை நிரப்புகிறது. இப்பாடலை நாம் தினந்தோறும் சிந்திப்பதன் மூலம், இறைவனின் திருவருளைப் பெற்று, வாழ்வின் துன்பங்களை வென்று, நிம்மதியான வாழ்வைப் பெற முடியும். மேலும், இறைவனின் கருணை, எல்லோருக்கும் பொதுவானது என்பதை உணர்ந்து, சக மனிதர்களிடம் அன்புடனும், கருணையுடனும் பழக வேண்டும் என்ற உன்னத வாழ்வியல் பாடத்தையும் இப்பாடல் நமக்கு உணர்த்துகிறது.

தொடர்புடைய தமிழ் கோவில் தகவல்

இப்பாடல் அருளப்பட்ட தலம், சீகாழி ஆகும். சீகாழி, தற்போது சீர்காழி என்று அழைக்கப்படுகிறது. இது தமிழ்நாட்டின் மயிலாடுதுறை மாவட்டத்தில் உள்ள ஒரு பழமையான நகரம். இங்குள்ள பிரமாபுரீசுவரர் கோவில் மிகவும் பிரசித்தி பெற்றது. இக்கோவிலின் மூலவர் சிவபெருமான், பிரமாபுரீசுவரர் என்றும், அம்பாள் திருநிலை நாயகி என்றும் அழைக்கப்படுகிறார். இக்கோவிலில் திருஞானசம்பந்தர் இறைவனால் ஞானப்பால் அருளப்பட்டு, தேவாரம் பாடத் தொடங்கினார் என்பது ஐதீகம். இந்தக் கோவில், சிவபெருமானின் அஷ்ட வீரட்டத் தலங்களில் ஒன்றாகவும், சப்த விடங்கத் தலங்களில் ஒன்றாகவும் போற்றப்படுகிறது. இங்குள்ள தோணியப்பர் சன்னதி மிகவும் சிறப்பு வாய்ந்தது. திருஞானசம்பந்தர், தனது முதல் பாடலை இத்தலத்திலேயே பாடி இறைவனைப் போற்றினார்.

இவ்வாறாக, திருஞானசம்பந்தப் பெருமானின் முதல் தேவாரம், வெறும் ஒரு பாடலாக அமையாமல், இறைவனின் தத்துவங்களையும், அடியார்களின் மனோபாவத்தையும், வாழ்வின் நிலையாமையையும், பக்தி மார்க்கத்தின் மேன்மையையும் உணர்த்தும் ஒரு பெட்டகமாகத் திகழ்கிறது. இத்தகைய பக்தி நூல்களைப் பயில்வதன் மூலம், நம் வாழ்வுக்குத் தேவையான ஆன்மிக பலத்தையும், மன அமைதியையும் பெற்று, இறைவனின் திருவடிகளை அடைந்து இன்புறலாம். காலத்தால் அழியாத இத்தமிழ் பக்தி இலக்கியங்கள், நம் கலாச்சாரத்தின் அசைக்க முடியாத தூண்களாக என்றும் நிலைத்து நிற்கும்.