திருவாசகம் – சிவபுராணம்: ஆன்ம விடுதலைக்கான எளிய பாதை

திருவாசகம், சைவ சமயத்தின் பொக்கிஷங்களில் ஒன்றாய், மனதை உருக வைக்கும் பக்திப் பரவசப் பாடல்களின் தொகுப்பாகும். மாணிக்கவாசகர் அருளிய இத்திருவாசகத்தின் முதல் பகுதியாகத் திகழும் சிவபுராணம், இறைவனைப் போற்றிப் பாடும் பதிகம் மட்டுமல்ல; அது மனித ஆன்மாவின் பயணம், இறைவனுடனான ஐக்கியம், மற்றும் பிறவிப் பிணி நீக்கும் ஞானப் பேருரை எனப் பல பரிமாணங்களைக் கொண்டது. இக்கட்டுரையில், சிவபுராணத்தின் ஆழமான தத்துவங்களையும், அதன் எளிய விளக்கத்தையும் விரிவாகக் காண்போம்.

சிவபுராணம் – ஒரு ஞானத் தொடக்கம்

சிவபுராணம் என்பது வெறும் துதிப்பாடல் அல்ல. அது, ஆன்மாவைத் தட்டி எழுப்பி, இறைவனின் திருவடிகளை நோக்கிச் செலுத்தும் ஒரு வழிகாட்டி. ‘நமச்சிவாய வாஅழ்க நாதன் தாள் வாஅழ்க’ எனத் தொடங்கும் இப்பாடல், பஞ்சாட்சர மந்திரத்தின் மகத்துவத்தையும், இறைவனின் திருவருளையும் போற்றிப் பாடுகிறது. சிவபுராணம், இறைவனைப் புரிந்துகொள்ளவும், அவனோடு ஒன்றிப்போகவும் நமக்கு உதவும் ஒரு திறவுகோல். மாணிக்கவாசகர் தனது ஆழமான அனுபவங்களையும், இறைவன் பால் கொண்ட அளவற்ற பக்தியையும் இப்பாடல்களில் கொட்டியுள்ளார். ஒவ்வொரு வரியும், ஆன்மாவின் ஏக்கத்தையும், இறைவனின் கருணையையும் வெளிப்படுத்துகிறது.

சிவபுராணத்தின் உள்ளடக்கம் மற்றும் அமைப்பு

சிவபுராணம், இறைவனின் ஆதி அந்தமற்ற தன்மையைப் போற்றி, அவன் படைப்பு, காப்பு, அழிப்பு, மறைப்பு, அருளல் ஆகிய ஐந்தொழில்களைச் செய்யும் பரம்பொருள் என்பதை உணர்த்துகிறது. மேலும், இறைவன் ‘அவன், அவள், அது’ என சகல உயிர்களிலும், பொருள்களிலும் நீக்கமற நிறைந்திருக்கும் தன்மையைப் பேசுகிறது. இது ஒரு குறிப்பிட்ட வடிவத்திற்குள் இறைவனைக் கட்டுப்படுத்தாமல், எங்கும் நிறைந்த முழுமுதற் பொருளாக அவனைப் பார்க்கச் சொல்கிறது. மாணிக்கவாசகர், தனது பிறவிப் பயணத்தையும், இறைவன் தன்னை ஆட்கொண்ட விதத்தையும் இப்பாடல்களில் விவரிக்கிறார். இது பக்தர்களுக்குத் தாங்களும் இறைவனின் அருளைப் பெற முடியும் என்ற நம்பிக்கையை விதைக்கிறது.

‘நமச்சிவாய வாஅழ்க’ – மூல மந்திரத்தின் மகத்துவம்

சிவபுராணம், ‘நமச்சிவாய வாஅழ்க நாதன் தாள் வாஅழ்க’ என்று தொடங்குகிறது. இது வெறும் வாழ்த்து மட்டுமல்ல, பஞ்சாட்சர மந்திரத்தின் (நமச்சிவாய) மகத்துவத்தை உணர்த்தும் ஆழமான தொடக்கமாகும். ‘நமச்சிவாய’ என்பது சிவபெருமானின் திருநாமம். இந்த மந்திரத்தை உச்சரிப்பதன் மூலம், ஆன்மா தூய்மையடைந்து, பிறவிப் பிணிகளில் இருந்து விடுபட முடியும் என்பது சைவ சித்தாந்தத்தின் அடிப்படைக் கோட்பாடு. மாணிக்கவாசகர், இந்த மந்திரத்தின் மூலமாகவே இறைவன் தன்னை ஆட்கொண்டான் என்பதை உணர்த்துகிறார். குருவின் திருவடிகளைப் போற்றுவதும், இறைவனின் கருணையே அனைத்திற்கும் ஆதாரம் என்பதையும் இத்தொடக்கம் வலியுறுத்துகிறது.

ஆன்மாவின் பயணம் – ஒரு தத்துவப் பார்வை

‘புல்லாகிப் பூடாய்ப் புழுவாய் மரமாகிப் பல்விருகமாகிப் பறவையாய்ப் பாம்பாகி’ எனத் தொடங்கும் வரிகள், ஆன்மா கடந்து வந்த பல்வேறு பிறவிகளைப் பேசுகின்றன. மனிதப் பிறவிக்கு வருவதற்கு முன், எண்ணற்ற உயிரினங்களாகப் பிறந்து உழன்ற ஆன்மாவின் நெடுங்காலப் பயணத்தை இது விளக்குகிறது. இறுதியில், ‘மக்களாய்ப் பிறந்து’ இறைவனை அறியும் வாய்ப்பைப் பெற்றதையும், அந்த வாய்ப்பை நழுவவிடாமல் இறைவனின் திருவடிகளைப் பற்றிக் கொள்ள வேண்டும் என்பதையும் இப்பாடல்கள் உணர்த்துகின்றன. இது பிறவிச் சுழற்சியின் தத்துவத்தையும், மனிதப் பிறவியின் மகத்துவத்தையும் நமக்கு உணர்த்துகிறது. இறைவன், இந்த நீண்ட பயணத்தில் ஆன்மாவுடன் இருந்து, சரியான நேரத்தில் அதனை ஆட்கொண்டு முக்திக்கு வழிவகுக்கிறான்.

‘போற்றி’ – இறைவனின் பன்முகப் புகழ்ச்சி

சிவபுராணத்தின் பெரும்பகுதி, ‘போற்றி’ என முடியும் வாக்கியங்களால் இறைவனைப் பலவாறாகப் புகழ்ந்து போற்றுகிறது. ‘சோதியனே போற்றி’, ‘சுடரொளியே போற்றி’, ‘ஆதியனே போற்றி’, ‘அந்தமிலா அண்ணலே போற்றி’ எனப் பல நூற்றுக்கணக்கான போற்றிகள், இறைவனின் பல்வேறு திருநாமங்களையும், குணாதிசயங்களையும், அருட்செயல்களையும் விவரிக்கின்றன. இறைவன் ஒளியாகவும், இருளாகவும், ஆண்மையாகவும், பெண்மையாகவும், அண்டமாகவும், பிண்டமாகவும், கண்ணுக்குப் புலப்படாதவனாகவும், புலப்படுபவனாகவும் உள்ளான் என்பதை இப்போற்றிகள் உணர்த்துகின்றன. இது இறைவனின் சர்வ வியாபகத் தன்மையையும், அவன் அனைத்துக்கும் மேலானவன் என்பதையும் தெளிவுபடுத்துகிறது. ஒவ்வொரு போற்றியும் இறைவனின் ஒரு குறிப்பிட்ட சிறப்பம்சத்தை வெளிப்படுத்தி, அவரைப் பல கோணங்களில் தரிசிக்க உதவுகிறது.

மாணிக்கவாசகரின் பக்திப் பெருக்கும் அனுபவமும்

சிவபுராணம், வெறும் தத்துவ விளக்கமாக இல்லாமல், மாணிக்கவாசகரின் ஆழமான பக்தி அனுபவங்களின் வெளிப்பாடாகவும் திகழ்கிறது. ‘உற்றாரை யான்வேண்டேன் ஊர்வேண்டேன் பேர்வேண்டேன் கற்றாரை யான்வேண்டேன் கற்பனவும் இனிஅமையுங் குற்றாலத் துறைகின்ற கூத்தாஉன் குரை கழற்கே கற்றாவின் மனம் போலக் கசிந்துருக வேண்டுவனே’ போன்ற வரிகள், உலகப் பற்றுக்களைத் துறந்து, இறைவனின் திருவடிகளை மட்டுமே பற்றிக்கொள்ளும் பேராவலை வெளிப்படுத்துகின்றன. தனது பிறவிப் பிணியை நீக்கி, தன்னை ஆட்கொண்ட இறைவனின் கருணையை நினைத்து நினைத்து உருகும் மாணிக்கவாசகரின் பக்தி, படிப்பவர்களையும் அதே உணர்வு நிலைக்கு இட்டுச் செல்கிறது. இது பக்தியை வெறும் சடங்காக இல்லாமல், ஆன்மாவின் ஆழ்ந்த தாகமாக முன்வைக்கிறது.

சிவபுராணம், மனித வாழ்வின் நிலையாமையையும், இறைவனின் திருவடிகளை அடைவதன் அவசியத்தையும் உணர்த்தும் ஒரு மகத்தான பனுவல். இதில் உள்ள ஒவ்வொரு வரியும், இறைவனின் பெருமையைப் பறைசாற்றுவதோடு, ஆன்மாவின் விடுதலைக்கான வழியையும் காட்டுகிறது. மாணிக்கவாசகர் தனது அனுபவத்தின் வாயிலாகப் பாடிய இப்பாடல்கள், காலத்தால் அழியாத இறை ஞானத்தையும், பக்தியையும் நமக்கு அருளுகின்றன. சிவபுராணத்தைப் படிப்பதும், அதன் பொருளை உணர்ந்து சிந்திப்பதும், நம் மனதை அமைதிப்படுத்தி, இறைவனின் அருளைப் பெறும் வழியைத் திறக்கும். இது வெறும் பாடல் தொகுப்பு அல்ல, அது நம்மைச் சூழ்ந்த மாயையிலிருந்து விடுபட்டு, நித்தியானந்தப் பெருவாழ்வை நோக்கி நம்மை அழைத்துச் செல்லும் ஒரு கலங்கரை விளக்கம்.